Historia prawdziwa. Mam świadków.

Znajomi znajomych wraz z dużym psem (chyba bernardynem) przyjechali na grilla. Pies natychmiast ruszył w plener a goście rozpoczęli degustację zestawu grillowego. Po godzinie, właściciele psa poczuli niepokój, którego źródłem była przedłużająca się nieobecność pupila. W końcu jednak powrócił z rekonesansu, ale ku zdziwieniu znajomych w pysku dzierżył…małego psa. Pies był cały w trawie i ziemi ale przede wszystkim był absolutnie i nieodwołalnie martwy. Po dłuższej chwili konsternacji i nerwowych chichotów właściciele działki, na której grillowano, rozpoznali w martwym psie, psa sąsiada. Zaczęto więc energicznie typować kambodżańskiego ochotnika, który poinformuje właścicieli o okrutnym i tragicznym losie zwierzaka. Niestety chętnych nie było. W trakcie typowania nadal spożywano płynną cześć zestawu grillowego i w końcu uznano, że najlepszym wyjściem z sytuacji będzie…podrzucenie psa pod budę…Korzystając z ciemności, ściśle wyselekcjonowana grupa, składająca się z gospodarza i jego kolegi udała się we wspomnianym celu, na teren sąsiedniej posesji. Akcja przebiegła bez zakłóceń i zakończyła się pełnym sukcesem.

Na drugi dzień, gdy goście już pojechali a zestaw grillowy wywietrzał, gospodarze nabrawszy innego spojrzenia na całą sytuację, postanowili sprawę wyjaśnić. W tym celu pan domu udał się na męską rozmowę z sąsiadem, którego zastał w okolicy budy i martwego psa. Sąsiad stał nad truchłem, kiwał się w tył i przód, intensywnie drapiąc się po głowie, co było niechybnym znakiem znacznych i niezwykle wytężonych procesów myślowych. Spostrzegłszy swego sąsiada, ponuro rzekł: „trzy dni temu pies mi zdechł, zakopałem go pod jabłonią a dziś rano oczom nie wierzę -  pies leży pod budą…nic z tego nie rozumiem….”